Mijn elegante, dieprode Citroën DS3 heeft verschillende aanduidingen: mijn auto, mama’s auto, de auto van Anita. Ze is gewoon een van mijn grote liefdes. Ik houd het meest van haar wanneer ze net gewassen is en naar me staat te shinen, dan word ik zo blij. Ik koester haar al negen jaar, sinds het moment dat ik op mijn vijfigste verjaardag een proefrit maakte. De dag daarna hakte ik de knoop door: ze is van mij!
Geen seconde spijt
Eigenlijk is ze van over de grens, ze heeft Duitse roots, maar daar merk je niets van. Ze heeft ook bijna 230.000 kilometer op de teller. Je ziet wat krasjes hier en daar. Behoorlijk wat zelfs. En ze heeft een strakke vering. Vlak voor een hobbel in de weg roep je veiligheidshalve tegen je medepassagiers: ‘hobbel!’ want dan loop je het risico om tegen het dak aan te bonken. Ze heeft maar drie deuren, dus het kost wat moeite om achterin te klimmen. En toch, ik heb geen seconde spijt van de aanschaf van mijn DS3.
Mijn DS werd de nieuwe gezinsauto
Mijn geliefde DS3 promoveerde een paar jaar geleden tot onze gezinsauto. Tijdelijk, was de bedoeling. Mijn man mopperde over de beperkte ruimte. “Zó kunnen we niet op vakantie, ik kan alle spullen niet kwijt.” Ook zou de auto te licht zijn voor onze aanhanger zei hij. We wonen in het buitengebied, dus als gezin afhankelijk zijn van één auto was redelijk uitdagend. Regelmatig moesten we een auto lenen van een familielid.
De nieuwe auto heeft alles wat modern is
Zo ging het een aantal jaren, totdat na veel mopperen een blauwe metgezel ten tonele verscheen: een hele moderne auto. Zijn auto, papa’s auto, de blauwe auto. Eerlijk is eerlijk, hij is mooi. Vooral de kleur vind ik prachtig: koningsblauw. Er zit stoelverwarming in. In de winter kun je je handschoenen thuislaten omdat ook je stuur wordt verwarmd. Het ingebouwde navigatiescherm wijst je de weg. De auto heeft een slimme afstandsbewaarder naar de wereld om hem heen. Automatisch neemt hij afstand van de auto vóór je. Je parkeert ‘m zonder de stoep, een andere auto of een paaltje te raken. De piepjes en bliepjes houden je bij de les.
We hebben een winnaar
Onze dochters hebben een uitgesproken voorkeur voor de nieuwe auto. “Mag ik papa’s auto mee?” is het eerste wat ze vragen. Hij rijdt een stuk soepeler en trekt sneller op. Het geavanceerde systeem met cruise control is een heerlijke luxe. Schakelen gaat ook een stuk gestroomlijnder. Deze auto slaat tenminste niet om de haverklap af tijdens het optrekken bij een groen stoplicht. Allemaal redenen om te kiezen voor de blauwe. Het is duidelijk: er is een winnaar bij mijn gezinsleden.
We willen er goed uitzien
Na een jaar of vijf heb ik heb mijn auto gelukkig weer helemaal voor mezelf. Duizenden kilometers zijn er gereden voor het gezin, nu is het weer zij en ik. Gisteren heb ik getankt en vandaag ben ik naar de wasstraat gereden. Tanken en wassen vielen bij mij onder de categorie uitstelgedrag. Ik vond het spannend. Met mijn liefste stem vroeg ik meestal aan mijn man “ah, wil jij dan ook de auto even tanken en wassen?” En dat deed hij, voor onze gezinsauto. Maar nu is het anders, daarvoor neem ik leiderschap over het wel en wee van mijn DS3. Morgen gaan we samen op pad en we willen er goed uitzien.
Waarom toch dat uitstelgedrag?
Ik koop een wasticket. “Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het werkt” zeg ik tegen de kassadame. Ze kijkt me vriendelijk aan en legt het uit. “De wasstraat inrijden en doorrijden met groen licht, stoppen met rood. De antenne eraf halen, ramen dicht en de deuren op slot. Vervolgens tik je de code van je ticket in en dan begint het wasprogramma.”
Ik bedenk me dat het eigenlijk super simpel is, terwijl mijn auto glanzend schoon onder de borstels vandaan komt. Waarom dan toch dat uitstelgedrag en dat spannende gevoel? Ik weet het eerlijk niet. Maar ik vind het wel stom van mezelf, dat ik er zo’n ding van maak.
Tijdens een etentje met vriendinnen breng ik het ter sprake. Het blijkt dat ik niet de enige ben, die aan het tanken en wassen van de auto een broertje dood heeft. Het is bijzonder om van mijn vriendinnen te horen dat ze het stuk voor stuk zo lang mogelijk uitstellen en het liefst aan iemand anders vragen. Gelukkig kunnen we er hard om lachen. Ik neem me voor dat ik met dit gedrag korte metten maak.
Ik vind het spannend, maar ik ga het doen
Ik ben vast niet de enige met uitstelgedag in de dingen die ik spannend vind. Herken jij uitstelgedrag als het gaat om zichtbaarheid of je cijfers? Dingen die je te doen hebt in je ondernemerschap, waarover je leiderschap moet nemen, maar het spannend vindt? Geef jezelf een schouderklopje wanneer je besluit: ‘ik vind het spannend, maar ik ga het doen, ik vraag de kassadame of ze me wil helpen.’
Wil jij leiderschap over je cijfers?
Ik ben Anita Udink, financieel coach & NLP master practitioner voor ondernemers die bewust kiezen voor zakelijke én persoonlijke groei. Ik help jou van een happy geldmindset tot een stevig financieel fundament. Daarbij gebruik ik kleurpsychologie als tool voor verdieping. Wil je eens sparren? Een afspraak is zo gemaakt.
