Ze geeft me feedback over de ‘over mij pagina’. Ze vindt mijn zin “In de afgelopen jaren heb ik meerdere trainingen en cursussen op het vlak van persoonlijke ontwikkeling gedaan” behoorlijk vaag. “Wat bedoel je dan precies?” is haar vraag. “Daar ben ik dan wel nieuwsgierig naar.”
Een A4-tje met opleidingen
Het is de derde dag van mijn schrijfweek in Granada. In de voorbereiding naar deze week hebben we een online incheck gedaan. De vraag van Marije: “Wat heb je van mij nodig om je doel te realiseren?” geeft ze me nu terug. Ik wilde graag kritische vragen van haar. Zodat mijn hoofd geen escape-routes gaat bedenken waardoor ik op die manier een beetje vaag kan blijven. Dus, met de billen bloot. Ik heb een A4-tje vol met trainingen en opleidingen. Van docent babymassage tot een Reiki-training, van Zen-meditatie tot een jaartraining om mijn bedrijfsidee te vinden, een jaarprogramma om mijn beste jaar ooit te maken tot aan de basisbeginselen van kinesiologie. Maar dat bedoelt ze waarschijnlijk niet. “Nou eh, een kleurcoachopleiding en de NLP practitioner en master” zeg ik wat schuchter.
Mezelf meer te laten zien door een upgrade van mijn teksten
“Wát” roept ze. “Waarom zet je dat niet op je website en je LinkedIn profiel?” Ze is stomverbaasd. Ik moet eerlijk bekennen, ik heb daar in best wat negatieve reacties op gehad. Dat NLP, dat is toch gedragsbeïnvloeding? Of dat ik beticht werd van onechtheid en een NLP truckje deed. Ik ben er zelfs een vriendschap mee kwijtgeraakt. Nee hoor, daarmee loop ik niet te koop. “Maar ik doe daar niet echt iets mee” is mijn weerwoord op haar verbaasde uitroep. Daar is mijn schrijfcoach het niet mee eens. Ze is van mening dat het een diepgaande opleiding is, die ik misschien wel onbewust toepast, maar zeker wél toepas in mijn gesprekken en omgang met mensen. “Je hebt echt een upgrade van je teksten nodig. Je mag jezelf laten zien” besluit ze.
Kauwen op nieuwe informatie in Granada
In de dagen die volgen zit ik op haar woorden te kauwen. Dat doe ik op een bankje in de botanische tuin, Jardín Botánico de la Universidad de Granada. Mijn lievelingsplekje deze week. Een boek en een flesje water gaan mee. Telkens leg ik het boek even weg om voor me uit te staren. Of tijdens een vroege wandeling naar de wijk Albaicín. Met trapjes en pleintjes. Waar de locals hun ochtendkoffie drinken en een tostada met tomaten eten. Slenteren, mijmeren, in mijn uppie op een terrasje zitten met een rosé. Het is voor mij een manier om informatie te verteren. Om er een gedachte over te vormen, een mening. En dat lukt me goed in Granada, waar ik alleen voor mezelf te zorgen heb. Waar de dagelijkse beslommeringen ver weg zijn.
De koning te rijk
Elke dag word ik wakker in mijn piepkleine, knusse gezellige appartement met uitzicht over de daken van de deze oude stad. Door mijn keukenraam zie ik de grote kathedraal van Granada. Mijn bed staat op een verhoogd deel van het appartement. Een klein trapje scheidt de woonkamer van de slaapkamer. Om op het dakterras te komen, wurm ik mij langs het bed en stap ik door een lang raam. Ik voel me de koning te rijk.
Hoog boven de bedrijvigheid van de stad
Hoog boven de bedrijvigheid van de stad werk ik aan de keukentafel op mijn laptop, en de uren vliegen voorbij. Voor de coaching met Marije spreken we af bij leuke tentjes. Hier gebeuren magische en confronterende dingen. Precies wat ik nodig heb. Ik ben blij met haar duwtje over het randje van de upgrade waar ik zelf nog niet overheen durfde.
Turquoise en zwart zijn deze week mijn besties
Ik begin te wennen aan het idee van de upgrade in mijn professionele titel en teksten. De taal van kleur zou zeggen dat turquoise een positieve invloed heeft om wat losser met mezelf om te gaan. Een beetje meer avontuur en flow in mijn leven. Tegelijkertijd is zwart aanwezig deze week. De kleur van even met mezelf zitten voor zelfinzicht. Onder ogen te zien welke kwaliteiten en talenten ik soms een beetje wegmoffel. En precies deze kleur heeft Marije voor mij uitgezocht in het welkompakketje. Grappig genoeg heb ik ook bijna alleen zwarte shirtjes meegenomen. Ik draag daarnaast dagelijks turquoise oorbellen en armbanden. Deze kleuren zijn deze week mijn besties. Ze helpen me om het beste uit mezelf te halen.
Een prima moment om teksten bij te schaven, alleen liep het anders
Een paar maanden geleden heb ik de knoop doorgehakt; mijn website heeft een ander platform nodig. Eentje die beter kan communiceren met andere software. Het is daarom logisch dat ik mijn teksten wat wilde bijschaven. De schrijfweek in Granada leek een prima moment om dat te doen. Maar dat liep anders. Gaandeweg voelde ik dat ik een ander geluid wil laten horen. Nog meer mijn eigen geluid, meer de diepte in. Met een vernieuwd aanbod. Het project werd steeds groter.
Een complete upgrade
Door de coachsessies in de schrijfweek worden de kaders pas duidelijk. Ik krijg teksten terug met rode strepen erdoor. Met suggesties. Met aanvullingen. We mailen heen en weer. We verzetten een berg werk. Aan het einde van de week zijn de teksten klaar. Maar dat niet alleen. Het is een complete upgrade van teksten, titels en vooral mijn eigen gevoel over wat ik wil bijdragen aan deze wereld.
Missie geslaagd!
