“Die elf matrassen brengen we nu naar de stort en dan gooi ik ook gelijk die oude parasol op de aanhanger, die gaat ook weg.” Ho, wacht even. Welke parasol? Toch niet die met het oranje/bruine doek die altijd op het terras stond als wij daar waren? Het blijkt inderdaad die betreffende parasol te zijn. Daar steek ik even een stokje voor.
Het huis van mijn schoonmoeder
Vanaf begin van het jaar loopt het opruimen van de spullen in het huis van mijn schoonmoeder als een rode draad door de maanden heen. In december overleed zij na een korte opname in een verzorgingshuis. De bungalow waar zij de laatste twintig jaar woonde, voelt sindsdien leeg. Alsof de ziel eruit is. Er staan geen zelfgemaakte bloemstukjes meer op tafel, er liggen geen papiertjes meer overal en nergens.
Het huis gaat in de verkoop
Na haar overlijden wordt het huis de uitvalsbasis voor alles wat daarna komt. Waar herinneringen worden opgehaald, maar ook waar het besef komt: er is straks geen reden meer om hier naartoe te gaan. Het huis gaat in de verkoop.
In de maanden die volgen reizen we met enige regelmaat naar de andere kant van het land. Bij toerbuurt wordt de inhoud van het huis aangepakt. Soms is mijn ene schoonzus in het huis, soms de andere. Soms met elkaar. Allemaal wonen we op meer dan 150 kilometer van het huis. Dat vergt planning en afstemming met elkaar.
Een leven dat wordt uitgezocht
Het huis staat inmiddels vol met tassen met daarop papieren met teksten als: ‘uitgezocht, mag weg’ of ‘ik hoef hier niets van, kijken jullie maar even’. Zelfgemaakte carnavalskleding en zakken vol wol en lapjes stof. Een cursus tuinieren, dozen vol huwelijksaankondigingen, geboortekaartjes en bidprentjes. Een leven dat wordt uitgezocht. De meeste spullen worden veroordeeld tot oud papier of kringloop.
Een gekleurde sticker op het erfstuk naar keuze
Oude pachtcontracten, uit de tijd dat opa en oma naar de Wieringermeer trokken, worden meegenomen. Een aantal financiële overzichten van de boerderij uit de jaren ’50 en ’60 bewaren we ook. De meubels en witgoed worden verdeeld. Ieder doet een gekleurde sticker op het erfstuk naar keuze. Er is nauwelijks discussie.
We hebben allemaal andere dierbare herinneringen aan bepaalde spullen. De fotoalbums gaan, evenals stapels met videobandjes, met de oudste zus van mijn man mee naar huis. Onder de gebaksschoteltjes van het trouwservies, het ‘nette’ bestek en het oude dressoir heb ik ‘mijn’ sticker geplakt. Ook het Gronings droogrek, dat niemand wil hebben, heeft mijn hart gestolen. En dan blijven uiteindelijk de niet-bestickerde spullen over: de zware eiken tafel, de sta-op stoelen, elf matrassen en de parasol. Klaar om weg te doen.
De parasol gered van de stortplaats
De parasol is een beauty. Het mooiste eraan is een houten standaard. Geen paal in het midden, maar van de zijkant. Wanneer je onder de parasol zit, heb je het gevoel alsof er een dakje boven je zweeft. Ik heb deze parasol met z’n oranjebruine doek altijd erg mooi gevonden in de tuin van mijn schoonouders. Het had iets knus. Nadat ik de parasol had gered van de stortplaats, lag hij een tijdje in onze schuur. Al die spullen, meegebracht uit het ouderlijk huis, moesten nog een plekje krijgen in ons huis en ons leven.
Ik zag mezelf daar deze zomer zitten
Op een warme zondag in juni zette mijn man de parasol op om te kijken ‘of ie het nog deed’. De parasol stond dicht bij de achterdeur van ons huis, om de bloemen voor de zon te beschermen. “Kom eens kijken” zei hij. En daar was het. Een knus zitje, door bloeiende bloemen omringd. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik zag mezelf daar deze zomer zitten met een boek en een wijntje. Mijmeren over de dingen die zijn geweest. De plannen die nog in ontwikkeling zijn. Of gewoon genieten van deze heerlijke knusse plek met een dakje boven mijn hoofd.
Een soort pleisterplaats
En zo geschiedde; dit is mijn plek deze zomer. Ik pak elke dag een zonnig moment om daar te zitten. Snappen doe ik het niet, want wat is er nou zo bijzonder aan een zitje onder een parasol? En tóch brengt het me rust, goede ideeën en een gevoel van opnieuw aarden. Inmiddels is het kleine terras een soort pleisterplaats geworden waar naar believen stoelen worden bijgesleept. Waar het goed toeven is. Dat voelen onze poezen ook. Zij liggen meestal te slapen op de tuinstoelen onder de parasol. Hevig verontwaardigd wanneer ik ze oppak en op de grond zet. Zodra ik opsta, springen zij weer in de stoelen om hun plekje toe te eigenen. Ze voelen hoe fijn het er is.
Het brengt betekenis aan deze zomer
Het was een intuïtieve actie, het redden van de oude parasol. Maar wat een ingeving. Het brengt betekenis aan deze zomer. De zomer waar een beetje rust zó welkom is na de intense eerste maanden van dit jaar. Menig ochtend begint op deze plek, waar de ochtendzon haar eerste stralen laat zien. Met een kop koffie. Puur geluk.
